Dolna proteza taty ciągle się ruszała. W wieku 78 lat zamawiał w restauracjiie już tylko zupę. „Nie jestem głodny, kochanie” – powtarzał.

Przez dwa lata walczyliśmy nie z tym, z czym trzeba. Jeden krem do protez za drugim, drogie wizyty u dentysty – i nic nie trzymało. A przecież to nigdy nie był problem kremu. Żaden dentysta nie wyjaśnił nam, co tak naprawdę za tym stoi. W końcu zrobiła to nasza sąsiadka, zupełnie przypadkiem. Całe zawodowe życie przepracowała jako technik dentystyczny.

Anna Kowalska i redakcjaPrzewodnik po opiece stomatologicznej

12.11.202618 min czytania

Chcę Ci opowiedzieć, jak zorientowałam się, że z moim tatą dzieje się coś niepokojącego. Zaczęło się w zupełnie zwyczajną niedzielę, kiedy całą rodziną poszliśmy na obiad do naszej ulubionej restauracji.

Kelnerka już trzymała w ręku notes. Pieczeń wołowa dla mojego męża, jagnięcina dla mnie, a dla mojej małej bratanicy Mii nuggetsy z frytkami i podwójnym keczupem.

Potem przyszła kolej na tatę.

„Poproszę tylko zupę.”

„Tato, przecież od śniadania nic nie jadłeś.”

„Nie jestem głodny, kochanie.”

Dziś wiem, że umierał z głodu. Nawet nie zajrzał do menu, bo nie było w nim nic na tyle miękkiego, żeby dał radę to zjeść.

Przyszła zupa. Rozgniatał łyżką i tak już drobne kawałki szynki, a bułkę zostawił na talerzyku obok. Po dziesięciu minutach wstał. „Skoczę tylko do toalety.” Wrócił dopiero przy deserze.

Myślałam, że to pęcherz. W końcu ma 78 lat.

Tak naprawdę chodziło o dolną protezę. Siedział w toalecie i po kryjomu przyklejał ją z powrotem. I trwało to już od dwóch lat: ukrywanie się, wykręcanie i wymyślanie coraz to nowych wymówek, byle tylko nikt z nas niczego nie zauważył.

Jeśli Ty albo Twoi rodzice nosicie protezy i bez zastanowienia gryziecie chrupiące jabłko czy twardszy stek, możesz w tym miejscu przestać czytać.

Ale może coś z tego brzmi znajomo – u Ciebie, Twoich rodziców albo dziadków: krojenie wszystkiego na drobne kawałeczki, wymykanie się do toalety, żeby znów przykleić protezę, śmiech zasłaniany dłonią. Jeśli tak, musisz wiedzieć, co pomogło mojemu tacie.

Bo w końcu odpowiedź przyszła z miejsca, z którego najmniej byśmy się jej spodziewali. Nasza sąsiadka jedną rozmową sprawiła, że tata znów normalnie je.

Kilka dni później zrobiliśmy dokładnie to, co nam pokazała. I jeszcze tego samego wieczoru tata zjadł kromkę chrupiącego chleba. Razem ze skórką. Proteza nawet nie drgnęła.

„Nie jestem głodny”: co tata ukrywał przed nami przez dwa lata

Mój tata ma na imię Jan. Przez 41 lat pracował jako ślusarz-monter w zakładach produkujących drut w Łodzi. Chłop z rękami jak łopaty, który przez całe życie na nic się nie skarżył.

Odkąd trzy lata temu zmarła mama, mieszka sam. Ja jestem Anna, mam 52 lata i mieszkam dziesięć minut od niego, w Pabianicach. W niedziele zabieramy go na obiad. Robimy tak od lat.

Powinnam była dużo wcześniej zauważyć, że od dwóch lat ukrywa przed nami poważny problem. Wszystkie znaki miałam przed oczami. Po prostu nie połączyłam kropek.

W jego lodówce: jogurty. Kubeczki z ryżem na mleku. Pasztet, ten gładki. Krojony chleb tostowy z obciętymi już skórkami. Żadnych pasztecików z mięsem, żadnego chrupiącego chleba, ani jednego jabłka.

Rano maczał tosty w herbacie. „Tato, maczasz jak kiedyś babcia” – powiedziałam. Zaśmiał się i odwrócił głowę.

Przy jedzeniu kroił wszystko na drobno. Nie na drobno. Na maleńkie kawałeczki.

Mięso w małych skrawkach, ziemniaki rozgniecione widelcem na papkę. I żuł strasznie ostrożnie, jakby miał w ustach szkło.

A potem zaczął chudnąć. Ponad 6 kg w ciągu roku. Zauważyłam to dopiero wtedy, gdy przebił w pasku nową dziurkę.

„W moim wieku je się mniej” – powiedział.

To nie była prawda. Nie jadł mniej, bo nie był głodny. Jadł mniej, bo bał się jeść.

Urodziny, na których proteza wypadła mu przy wszystkich

Zosia, córka mojego brata, w marcu skończyła siedem lat. Urodzinowy podwieczorek u brata, czternaście osób w salonie, biszkopt z truskawkami, dzieciaki biegające dookoła stołu.

Zosia opowiedziała dziadkowi dowcip, coś o pingwinie. I tata się roześmiał. Naprawdę się roześmiał, tak od serca, jak kiedyś.

I wtedy rozległ się ten dźwięk. Ciche kliknięcie.

Dolna proteza mu podskoczyła. Tylko na sekundę, ale wszyscy przy stole to widzieli. Tata zakrył usta dłonią, wstał i wyszedł.

Zosia spojrzała na mnie wielkimi oczami. „Ciociu Anna, czemu dziadek nigdy się nie śmieje?”

Nigdy. Powiedziała „nigdy”. Siedmiolatka zauważyła coś, co mnie, jego rodzonej córce, umknęło.

Znalazłam go na zewnątrz. Siedział w samochodzie przed domem, z wyłączonym silnikiem, obie ręce na kierownicy.

„Nie przyjdę już na żadne przyjęcie, Anna” – powiedział. „Nie chcę wam robić wstydu.”

Mój tata. Człowiek, który nauczył mnie jeździć na rowerze i w każdą sobotę pogwizdywał w swojej szopie. Siedział tam i wstydził się własnych zębów.

Wróciłam do środka i dolałam wszystkim herbaty. A potem wypłakałam się w łazience.

Próbował wszystkiego. Tubkę kremu do protez nosił nawet w kieszeni kurtki

Tydzień później zajrzałam do jego szafki w łazience. Wiem, że tak się nie robi. Ale i tak to zrobiłam.

Sześć różnych tubek kremu do protez. Niektóre do połowy puste, inne prawie nowe. Do tego wkładki klejące, pojemnik proszku mocującego i pudełko tabletek czyszczących.

Później, kawałek po kawałku, opowiedział mi, jak wyglądały jego dni. Rano krem. Zanim skończył śniadanie, proteza znów była luźna.

W południe kolejna porcja kremu i jeszcze jedna wieczorem. A w nocy zdrapywał resztki z podniebienia paznokciem, aż do krwi.

Ponieważ nie trzymało, nakładał coraz więcej. Pod koniec zużywał prawie całą tubkę tygodniowo.

Krem wyciekał bokami i robiło mu się od niego niedobrze. A pod protezą zbierały się okruchy, aż bolało.

Tubkę zawsze miał w kieszeni kurtki. Na partyjce w kule. W piekarni. Nawet na grobie mamy.

A najgorsze: myślał, że to on robi coś źle. Zmieniał marki częściej niż skarpetki.

Kupował droższe. Nakładał więcej. I z roku na rok było gorzej.

950 zł u dentysty, a pięć miesięcy później znów się kiwała

Dwa lata wcześniej był też u dentysty. Przyznał się do tego dopiero dużo później.

Jego przychodnia już dawno przestała przyjmować pacjentów w ramach publicznej służby zdrowia (NFZ), więc zapłacił prywatnie. Podścielili mu protezę. To znaczy, że w laboratorium nakłada się od środka nową warstwę akrylu, żeby proteza znów pasowała.

Przez dwa dni bez zębów zamknął się w domu i żył na kaszce mannie. Przez telefon mówił mi, że jest przeziębiony.

Rachunek: 950 zł. Przy emeryturze 6 100 zł miesięcznie.

Trzymało. Przez pięć miesięcy. Potem dolna znów zaczęła się kiwać, najpierw przy chlebie, potem przy wszystkim.

Na kolejnej wizycie dentysta tylko wzruszył ramionami.

„W pana wieku to normalne, panie Kowalski. Możemy podścielić ją jeszcze raz. Albo porozmawiać o implantach.”

Implanty w żuchwie: od 20 000 do 50 000 zł. Tata tylko machnął ręką.

Później znalazłam nowy kosztorys na blacie w jego kuchni. Zmięty, obok kubka.

Wygładziłam go. Znowu 950 zł. Pod spodem, jego drżącym pismem: „ZNOWU?”

Tego wieczoru spędziłam dwie godziny w internecie. Recenzje kremów do protez, fora, poradniki.

Wszędzie to samo: spróbuj innego kremu. Albo wróć do dentysty.

Zrobiliśmy jedno i drugie.

Wtedy Maria wyjęła długopis i notes

Maria Wiśniewska ma 71 lat i mieszka dwa domy dalej. Przez 43 lata pracowała jako technik dentystyczny w laboratorium w Łodzi.

Przez ten czas wykonała i naprawiła tysiące protez.

Wspomniałam jej o tym na progu, tak mimochodem. Zupa. Urodziny. Te 950 zł.

Przez chwilę po prostu na mnie patrzyła. „To ta dolna, prawda?”

„Skąd pani wie?”

„Bo prawie zawsze chodzi o dolną. Przyprowadź tatę dziś po południu. Coś wam pokażę.”

Tata na początku nie chciał iść. „Co ona mi powie? Przecież nawet mnie nie zna.” Ale Maria upiekła szarlotkę, więc przyszedł.

Nie tknął ciasta. Maria to zauważyła. Odsunęła talerz na bok, wyjęła z kieszeni fartucha długopis i sięgnęła po notes.

„Jan, posłuchaj mnie teraz. Nie zrobiłeś nic złego. I twój krem też nie.”

To nie krem zawiódł. To jego szczęka się skurczyła

Maria narysowała małą górkę. „To twoja kość szczęki. Kiedy miałeś jeszcze własne zęby, była wysoka i szeroka.”

„Przy każdym gryzieniu zęby naciskają na kość i to utrzymuje ją przy życiu.”

Potem narysowała górkę jeszcze raz, bardziej płaską. I jeszcze raz, jeszcze bardziej płaską.

„Kiedy zębów już nie ma, kość przestaje dostawać ten nacisk. A organizm rozkłada wszystko, czego już nie potrzebuje. Co roku trochę, do końca życia.”

„A dolna szczęka?” – zapytałam.

„Dolna szczęka zanika mniej więcej cztery razy szybciej niż górna. Obserwowali osoby noszące protezy przez 25 lat i to zmierzyli” – powiedziała Maria.^[1]

Potem nad płaską górką narysowała twardy łuk. Protezę.

„A ona zostaje dokładnie taka, jaką ją zrobiono pierwszego dnia. Twardy, sztywny akryl. Nie kurczy się razem z tobą.”

Między płaską górką a sztywnym łukiem powstała teraz szczelina. Zakreskowała ją porządnie, grubo.

„Proszę. To jest przyczyna. Pustka.” Z zewnątrz jej nie widać, powiedziała, ale język czuje ją każdego dnia.

Tata długo wpatrywał się w notes. Potem powiedział coś, czego nigdy nie zapomnę.

„Wyrobione” – powiedział. „Jak stare łożysko. Luz na wałku.”

Maria się roześmiała. „Właśnie tak.”

„To powiedz mi, ty jesteś od maszyn. Jak się kasuje luz w wyrobionym łożysku? Klejem?”

Tata pokręcił głową. „Nie. Daje się podkładkę. Wypełnia się luz.”

Protezy nie trzyma klej. Trzyma się jak przyssawka

„A teraz druga rzecz, o której nikt nie mówi” – ciągnęła Maria. „Dobrze dopasowana proteza w ogóle nie potrzebuje kleju.”

Wskazała na okno w kuchni. Na szybie wisiał haczyk na przyssawce, a na nim ścierka.

„Dlaczego on się trzyma? Nie ma na nim kleju. Przylega płasko do szyby, a brzeg dookoła szczelnie ją zamyka.”

„Powietrze nie dostaje się pod spód, więc trzyma.”

„A teraz wyobraź sobie, że pod spód dostanie się trochę powietrza.”

Tata się uśmiechnął. Pierwszy raz od tygodni. „To odpadnie.”

„No właśnie. Bez powietrza trzyma ścierkę dzień w dzień, bez kropli kleju. Wpuść powietrze, a od razu spada. A pod twoją protezą jest teraz powietrze.”

„Przy górnej protezie pomaga podniebienie. To duża powierzchnia, więc zwykle dłużej trzyma się na miejscu i kłopoty zaczynają się później” – powiedziała. „Przy dolnej jest tylko wąski wał, a z każdym rokiem robi się coraz węższy.” Dlatego prawie zawsze to dolna pierwsza zaczyna sprawiać kłopoty.

A potem Maria powiedziała coś, co naprawdę trafiło tacie do przekonania.

„Kiedy przyssanie znika, protezę muszą trzymać mięśnie do żucia. Przez cały dzień. Dlatego wieczorem masz taką zmęczoną twarz.”

„I dlatego przy jedzeniu dociskasz ją językiem. Mam rację?”

Tata nie powiedział ani słowa. Tylko kiwnął głową.

Dlaczego więcej kremu do protez tylko pogarsza sprawę

„A teraz twój krem” – powiedziała Maria. „Jan, co się dzieje, kiedy nasmarujesz wyrobione łożysko?”

„Przez chwilę chodzi ciszej. Ale luz zostaje i niedługo znowu stuka.”

„Dokładnie tym jest krem do protez. Smarem na szczelinę.”

Ślina go wypłukuje, a każdy kęs podważa protezę nad pustką. Do obiadu jest po nim.

Czyli dokładnie wtedy, kiedy tata zawsze znikał do toalety w restauracji.

Więc nakładasz więcej. Wtedy wycieka bokami, smakuje jak klej do tapet, a pod spód dostają się okruchy jak kamyki do buta.

Sprawdziłam to jeszcze tego wieczoru, bo nie chciałam w to uwierzyć. Nawet jeden z najbardziej znanych producentów kremów do protez pisze to na własnej stronie: jeśli musisz nakładać krem częściej niż raz dziennie, idź do dentysty sprawdzić dopasowanie protezy. Dobrze dopasowana proteza, jak piszą, zwykle w ogóle nie potrzebuje kleju.^[2]

Tata poklepał kieszeń kurtki, w której miał tubkę. „A ja, głupi, dokładałem jeszcze więcej.”

„Nie jesteś głupi” – powiedziała Maria. „Przez dwa lata smarowałeś wyrobione łożysko. Musiało stukać.”

Co Maria widziała przez 43 lata w laboratorium i nigdy nie powiedziała na głos

Wtedy Maria ucichła. Odłożyła długopis.

„Powiem wam coś, czego przez 43 lata nie powiedziałam na głos.”

„Podścieliłam tysiące protez. Twardym akrylem, dokładnie tak jak tę, za którą zapłaciłeś 950 zł.”

„I przy większości z nich, zanim jeszcze wyszły z laboratorium, wiedziałam: za kilka miesięcy znowu wylądują na moim stole.”

„Dlaczego?” – zapytałam.

„Bo szczęka zanika dalej, już następnego dnia. Twarda warstwa nie może się do tego dopasować, więc szczelina wraca.”

„A razem z nią pacjent. Z kolejnymi 950 zł.”

Na chwilę się zawahała.

„Przez cały ten czas mieliśmy na półce inny materiał. Miękki. Rozgrzewa się, układa w każdym najmniejszym zagłębieniu i całkowicie wypełnia szczelinę.”

„Jest dostępny od lat. I istnieje wersja, którą możesz stosować sam, w domu.”

„Czy choć jeden pacjent usłyszał o nim od nas? Nie. Ktoś, kto co kilka miesięcy przynosi 950 zł, to bardzo dobry pacjent.”

„A reklamy kremów do protez w telewizji? Co rano znowu sprzedają ci smar na szczelinę. Zarabiają właśnie na tej twojej pustce.”

Kosztorys wystawał mi z torebki. Tata wskazał go palcem.

„950 zł” – powiedział tylko. A potem bardzo cicho: „Znowu.”

To, za co dentysta bierze 500–1000 zł, działa też przy kuchennym stole

„A co robi dentysta, kiedy robi to porządnie?” – zapytałam.

„Kładzie pod protezę miękką warstwę” – odpowiedziała Maria. „Miękkie podścielenie. Wypełnia pustkę, brzeg znowu się uszczelnia i wraca przyssanie.”

To też sprawdziłam później tego wieczoru. W jednym badaniu klinicznym osoby, którym dolną protezę podścielono miękkim materiałem, miesiąc później gryzły prawie dwa razy mocniej niż wcześniej.^[3]

Prywatnie kosztuje to od 500 do 1000 zł za każdym razem. I wystarcza na kilka miesięcy, aż szczęka znowu trochę się zmniejszy.

„A teraz najważniejsze” – powiedziała Maria. „Jeśli co tydzień sam odnawiasz miękką warstwę, za każdym razem pasuje idealnie.”

„Co tydzień pasuje dokładnie do takiej szczęki, jaką masz akurat tego dnia.”

Potem Maria wzięła z blatu kopertę i napisała na jej odwrocie nazwę. DinaBase7.

„Nie szukaj w aptece” – powiedziała. „Zamów prosto od producenta. Tak jest szybciej.”

„To nie jest krem do protez”: dlaczego DinaBase7 po prostu wypełnia szczelinę

Nazywa się DinaBase7.

Sprzedawany jest jako żel mocujący. Niech Cię to nie zmyli: to nie jest krem do protez.

Pochodzi z laboratorium, które produkuje materiały do protez, a dentyści pracują w swoich gabinetach z tym samym rodzajem materiału.

W Polsce używa go już ponad 125 000 osób. I działa dokładnie tak, jak Maria narysowała w notesie:

Nie klei. Wypełnia szczelinę.

W gorącej wodzie żel robi się miękki jak ciepła plastelina. Nakłada się go na protezę, protezę wkłada do ust, a żel sam wciska się w każde najmniejsze zagłębienie szczęki taty.

Jak masa wyciskowa u dentysty, tylko że zostaje na miejscu.

Potem twardnieje, ale pozostaje sprężysty jak gumowy amortyzator. Powietrze znika całkowicie. Przyssanie trzyma, nawet przy dolnej protezie.

Nakładasz raz i masz siedem dni spokoju. Tubka zostaje w domu, w szufladzie.

Czyszczenie: wieczorem wyjmujesz protezę jak zwykle i delikatnie ją szczotkujesz. Żel zostaje na miejscu. Tylko nie zostawiaj jej na noc w szklance z wodą: opłucz i włóż do pudełka. Rano z powrotem do ust i trzyma jak przyspawana.

Jedno Maria wbijała nam do głowy: kiedy żel jest już nałożony, za każdym razem przed włożeniem protezy przepłucz usta i opłucz protezę pod kranem. Ta odrobina wilgoci sprawia, że przyssanie działa.

Nie ma szczeliny, więc nie ma już okruchów pod spodem. Bez cynku, bez smaku i działa zarówno przy górnej, jak i przy dolnej protezie.

Za pierwszym razem zrobiliśmy to razem

Zamówiłam jeszcze tego samego wieczoru, po rozmowie z Marią. Tubki przyszły dwa dni później, a w sobotę pojechałam do taty.

„Tylko nie kolejna maź” – burknął, kiedy położyłam ją na stole.

„Tato. To nie żadna maź. To podkładka do twojego łożyska.”

Dopiero wtedy naprawdę jej się przyjrzał.

Maria rozpisała mi kroki, których używała w laboratorium. Przekazuję je dokładnie tak, jak mi je dała, bo właśnie dzięki temu trzyma:

1. Dokładnie wyczyść protezę. Każda pozostałość starego kremu musi zejść, co do ostatniego śladu. Potem porządnie ją osusz, bo żel łączy się tylko z czystą, suchą protezą.

2. Włóż tubkę na pięć minut do gorącej wody. Zagotuj wodę w czajniku, odczekaj minutę, przelej wodę do kubka i włóż do niego tubkę. Potem żel jest miękki jak miód. Za pierwszym razem przebij tubkę kolcem w środku nakrętki.

3. Rozprowadź żel równomiernie na całej powierzchni. Zacznij od kulki wielkości wiśni na środku. Żel musi pokryć całą powierzchnię protezy przylegającą do dziąseł, a nie tylko kilka miejsc. I musi dookoła wychodzić na brzegi i za nie, tak żeby brzegi też były całkowicie pokryte.

Maria mówi: „Brzegi muszą być pokryte, bo inaczej po włożeniu proteza nie będzie szczelnie przylegać. To właśnie daje trzymanie. Lepiej za dużo niż za mało. To, co wypłynie, przytniesz potem.”

4. Zwilż, włóż, zagryź, poruszaj ustami. Przepłucz usta, opłucz protezę przez sekundę pod kranem, potem włóż ją i mocno zagryź. Przełknij kilka razy i ściągnij usta w dzióbek. To formuje brzeg. Potem trzymaj zagryzione jeszcze przez mniej więcej minutę.

5. Nadmiar przytnij małymi nożyczkami. Włóż protezę z powrotem. Gotowe.

Tata zrobił to sam, ja tylko trzymałam tubkę. We dwoje jest łatwiej. Wszystko zajęło niecałe dziesięć minut.

Potem zagryzł. Popchnął ją językiem. Kciukiem.

Otworzył szeroko usta, jak przy porządnym ziewnięciu. Nic. Ani milimetra.

„Trzyma” – powiedział. A potem jeszcze raz, ciszej: „Trzyma, Anna. Naprawdę trzyma.”

Za drugim razem zrobił wszystko sam. Teraz zrobiłby to przez sen.

Pierwszy tydzień: chrupiący chleb, jabłko, pasztecik z mięsem. A potem roześmiał się na głos

Sobota wieczorem. Ukroił sobie kromkę chrupiącego chleba. Razem ze skórką.

Zadzwonił, żeby mi o tym powiedzieć, o wpół do dziewiątej, jakby czytał wiadomości.

Niedziela, 7:40. Zadzwonił telefon. Tata nigdy nie dzwoni przed dziesiątą.

„Właśnie zjadłem bułkę. Chrupiącą. Z piekarni.” Potem się rozłączył, bo nigdy nie lubił rozmawiać o takich rzeczach.

Wtorek. Weszłam, a on siedział przy kuchennym stole i gryzł jabłko. Nie pokrojone na kawałki. Po prostu wgryzał się w całe.

Spojrzał na mnie i żuł jak koń.

Czwartek. Wieczór gry w kule w klubie. Przy barze, na stojąco, wgryzł się w pasztecik z mięsem. I roześmiał się na głos. Bez ręki przy ustach.

Sobota, dzień 7. Proteza na dziesięć minut do gorącej wody, starą warstwę zdjął od brzegu jak plaster, nałożył świeżą. Tym razem nawet do mnie nie zadzwonił.

A potem przyszła niedziela.

Niedziela, w którą zamówił pieczeń wieprzową

Ta sama restauracja. Ten sam stolik przy oknie. Nawet ta sama kelnerka.

Wyjęła notes, a tata nawet nie zajrzał do menu.

„Pieczeń wieprzową. Z chrupiącą skórką. I kufel piwa.”

Mąż szturchnął mnie pod stołem.

Przyszła pieczeń. Tata odłamał spory kawałek skórki i się w niego wgryzł. Chrupnęło tak głośno, że usłyszał to cały stół.

Żuł obiema stronami. Przez cały czas gadał: o rugby, o swoich pomidorach, o nowym proboszczu.

Ziemniaki kroił nożem, zamiast rozgniatać je widelcem. I jako pierwszy wyczyścił talerz.

Zosia przez cały czas mu się przyglądała. A potem powiedziała na głos, tak jak to potrafią tylko dzieci:

„Dziadku! Znowu się normalnie śmiejesz!”

Roześmiał się cały stół. Tata najgłośniej.

Wyjęłam telefon i zrobiłam zdjęcie przez stół. Trzymał w górze widelec z kawałkiem skórki jak trofeum. Od tamtej pory to zdjęcie mam na ekranie blokady.

A potem wstałam i poszłam do łazienki. Tym razem to ja się tam chowałam.

Tylko że tym razem to były łzy szczęścia.

Od tamtej pory nie opuścił żadnych urodzin. Odzyskał te 6 kilo, a pasek znowu zapina na starą dziurkę.

A jak go zapytasz, co z zębami, ma na to tylko jedno słowo.

„Trzyma.” Tylko tyle mówi.

Ile naprawdę kosztuje ruszająca się proteza. I ile kosztuje DinaBase7

Później usiadłam i wszystko policzyłam. Tata zawsze powtarzał, że jest za stary, żeby wydawać pieniądze na zęby.

A przecież cały czas je wydawał. Tylko na niewłaściwe rzeczy.

Krem do protez: u taty wychodziło pod koniec ok. 23,50 zł tygodniowo. Ponad 1 200 zł rocznie. Za pastę, która nie wytrzymuje nawet do obiadu.

Podścielenie u dentysty: 950 zł za pięć miesięcy spokoju. Jeśli robi się to regularnie, szybko wychodzi ponad 2 000 zł rocznie.

Implanty: od 20 000 do 50 000 zł. Przy emeryturze 6 100 zł miesięcznie dla większości ludzi w wieku taty to po prostu poza zasięgiem.

A DinaBase7?

W pakiecie 3-miesięcznym jedna tubka wychodzi —, a jedna tubka starcza na cztery tygodnie. Krem taty: ok. 3,37 zł dziennie. DinaBase7: ok. 2,26 zł dziennie.

Mniej pieniędzy i po raz pierwszy od lat trzymanie, o którym nie trzeba myśleć.

Jeśli czytając to, myślisz o swoim tacie, mamie albo o sobie, tutaj sprawdzisz, czy oferta jest jeszcze dostępna.

→ Sprawdź dostępność

Co mówią o nim klienci

Poniżej przedstawiam wybrane opinie klientów DinaBase7. Imiona i inicjały recenzentów zostały zastąpione polskimi pseudonimami.

„Świetny stosunek ceny do jakości. Na początku miałam trochę trudności, ale teraz na mojej dolnej protezie sprawdza się naprawdę dobrze. Byłam już bezradna, nic tak naprawdę nie działało, a potem znalazłam DinaBase7 i jest cudownie. Jedzenie znowu sprawia przyjemność. Cena jest jak najbardziej uczciwa.” Ingrid T.

„Produkt jest po prostu świetny. Miałam też podścielenie u dentysty, ale to jest dużo lepsze. Zęby trzymają się z tym naprawdę dobrze. Wymieniam po tygodniu, tak jak jest w instrukcji, i nadal wygląda bardzo dobrze. To najlepsze, co do tej pory miałam. Gorąco polecam.” Grazyna H.

„Jakiś czas temu moja dolna proteza zaczęła tracić przyczepność, więc znowu zamówiłam. Zwykle wystarczy odnowić raz w tygodniu. Na początku też miałam trochę problemów, ale szybko nabiera się wprawy, a potem naprawdę trzyma rewelacyjnie. Polecam z całego serca!” Cornelia T.

„To najlepsze, co można dostać do dolnej protezy. Próbowałam wszystkiego, całą resztę można sobie darować. Jeśli trzymać się instrukcji, to dziecinnie proste, a ja wreszcie znowu mogę gryźć. Żeby było jasne: nic za to nie dostaję.” Klientka (imię zastrzeżone)

Dlaczego wybrałam pakiet 3-miesięczny

Zamówiłam bezpośrednio u producenta, w ramach jego promocji. I wybrałam pakiet 3-miesięczny, z czterech powodów.

1. Cena. Ceny pojawią się po wybraniu produktu w ustawieniach tej sekcji.

2. Zapas. Jedna tubka starcza na cztery tygodnie, więc trzy tubki starczają na trzy miesiące. Nie zostajesz po czterech tygodniach z pustymi rękami i nie sięgasz znowu po stary krem.

3. Prezent. Do pakietu 3-miesięcznego dostajesz gratis maść łagodzącą do jamy ustnej. Koi otarcia na dziąsłach.

Lata kiwania się protezy zostawiły tacie dwa otarcia na dziąsłach. Po kilku dniach z maścią przestały mu dokuczać.

4. Dostawa. Przy pakiecie 3-miesięcznym jest darmowa.

A jeśli myślisz: co, jeśli u mnie nie zadziała? Masz 30-dniową gwarancję zwrotu pieniędzy.

Jeśli proteza nie będzie trzymać, dostajesz zwrot pełnej ceny, nawet jeśli otworzysz tubki. Więc nic nie ryzykujesz. Może poza tubką kremu w kieszeni kurtki.

→ Zamów pakiet 3-miesięczny z maścią gratis

Dlaczego na Twoim miejscu nie czekałabym

Tata sam ujął to najlepiej, tamtego popołudnia u Marii.

„Łożysko z luzem z każdym dniem wyrabia się trochę bardziej” – powiedział. „Samo się nie poprawi, jak się je zostawi.” Ze szczęką jest tak samo.

Każdy tydzień ze szczeliną oznacza, że proteza obciera, robią się otarcia, a na talerzu ląduje coraz mniej.

To nie jest błahy problem. Tata schudł ponad 6 kg, zanim ktokolwiek z nas to zauważył.

Jeśli zamówisz dziś, paczka będzie u Ciebie za kilka dni. A już za dwie niedziele na Twoim talerzu może leżeć pieczeń wieprzowa. Z chrupiącą skórką.

A jeśli to dla taty albo mamy: sami nigdy tego nie zamówią. Za dużo w nich dumy.

Więc zamów Ty. I pierwszy raz zróbcie to razem.

PS W zeszłą niedzielę tata podkradł mi skórkę z talerza. Ot tak, widelcem, szczerząc się jak uczniak.

Pozwoliłam mu. Przez dwa lata zamawiał zupę i mówił, że nie jest głodny.

Niezależnie od tego, czy chodzi o Twojego tatę, mamę czy o Ciebie – każdy zasługuje na taką niedzielę. Sprawdź tutaj, czy pakiet 3-miesięczny z maścią gratis jest jeszcze dostępny.

Uwaga: ten artykuł jest reklamą produktu DinaBase7. Opowiada historię jednej rodziny i nie stanowi porady medycznej. Jeśli odczuwasz ból, masz otarcia, które się nie goją, albo objawy infekcji w jamie ustnej, zgłoś się do dentysty lub lekarza rodzinnego. Regularne kontrole stomatologiczne pozostają ważne dla każdej osoby noszącej protezę. Opinie klientów zamieszczone na tej stronie pochodzą od polskich użytkowników DinaBase7. Imiona i inicjały zostały zmienione na pseudonimy w celu ochrony prywatności. Producent cytowany w źródle 2 nie jest w żaden sposób powiązany z DinaBase7 i go nie rekomenduje.